Patrycja Bukalska "Krwawa Luna"

Patrycja Bukalska „Krwawa Luna”, Wielka Litera 2016, ISBN 978-83-8032-122-9, stron 240

Człowiek interesujący się czasami Polski Ludowej prędzej czy później natknie się w swoich lekturach na nazwisko Julii Brystygierowej, bardziej znanej jako Krwawa Luna. Dlaczego Krwawa? Bo jako kierująca V Departamentem Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego lubowała się w przesłuchiwaniu więźniów, którym zadawała niewyobrażalne cierpienia. Chyba na zawsze zostanie mi w głowie to, że szczególną radość miało jej sprawiać przytrzaskiwanie szufladą męskich genitaliów. Czy faktycznie jednak Julia Brystygier była złem wcielonym? Jeśli tak, to skąd w niej tyle okrucieństwa? A jeśli nie, to dlaczego tylko ją kojarzy się z imienia i nazwiska jako przykład bestialstwa funkcjonariuszy bezpieki; skąd ta czarna legenda? Na te pytania stara się odpowiedzieć w swojej najnowszej książce Patrycja Bukalska, dziennikarka „Tygodnika Powszechnego” i autorka znakomitej publikacji „Sierpniowe dziewczęta’44”.

Patrycja Bukalska "Sierpniowe dziewczęta'44"

Patrycja Bukalska „Sierpniowe dziewczęta’44”, Trio 2013, ISBN 978-83-7436-327-3, stron 308

Wydawać by się mogło, że o Powstaniu Warszawskim napisano i powiedziano już wszystko. Ja jednak uważam, że wcale tak nie jest. Myślę, że uczestniczenie w nim, jego przeżycie było doświadczeniem tak indywidualnym, tak jednostkowym – mimo, oczywiście, podobieństwa losów – że dopóki żyją jeszcze Powstańcy, nadal jest o czym pisać. A gdy ich już zabraknie, powinniśmy dbać o ich wspomnienia, o to, by ich świadectwa zachowały się dla przyszłych pokoleń, by pamięć o ich zrywie, niezależnie od jego oceny, przetrwała w narodzie. Bo pamięć to tożsamość.