Kalina Błażejowska „Uparte serce. Biografia Poświatowskiej”,
Znak 2014, ISBN 978-83-240-2995-2, stron 368
Mówi się czasem o życiu do utraty tchu. Ale co to tak
naprawdę znaczy? Życie pełną piersią? Czerpanie z niego garściami? Korzystanie
ze wszystkich możliwości, jakie podsuwa, i ciągłe szukanie nowych? Nieustanne
poszukiwanie spełnienia? Chęć poznawania i odkrywania świata? Docieranie do
granic swojego jestestwa? Posuwanie się o krok do przodu, gdy stoi się już nad
przepaścią? Upadanie, by kolejny raz, i jeszcze jeden, powstać? Halina
Poświatowska wszystko to robiła, z tym że w jej przypadku życie do utraty tchu
miało znaczenie całkowicie dosłowne.
Mogłabym się założyć, że na pytanie o najsłynniejsze polskie
poetki, większość z nas wymieniłaby dwa nazwiska: Marii
Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej oraz właśnie Haliny Poświatowskiej.
